و وجوب نقاب نموده و نسبت به بزرگان عالم و دانشمندان بنى آدم لسان جسارت و توهين باز نمايند ، اين‌ها تمام خرافات و موهومات است ؛ با اين‌كه وجوب حجاب براى زنان از ضروريات دين اسلام و آيات عديدهء قرآن ناطق و اخبار متواترهء متكاثره گوياى به اين معنى و اجماع و سيره و دليل عقل و وجدان هريك به تنهايى دليل و برهان است . شعر : هر آن عاقل كه او اصلاح عالم در نظر دارد * بداند تا چه حدّى دين در اين مقصد اثر دارد همى دانند دانايان كه اندر اين زمان دنيا * به دين از هر زمانش احتياجى بيشتر دارد مگر اين دردهاى بىشمار پيكر عالم * به غير از داروى دين هيچ درمانى دگر دارد حجاب عفّت و عصمت كمال و خدمت شوهر * كه مىگويد براى فرقهء نسوان ضرر دارد مگر اوضاع نكبت‌بار محنت‌آور دنيا * به جز با رفع بىدينى علاجى خوب‌تر دارد مگر در عرصهء خاك جهان جز در ظلال دين * درخت نيكبختى زنان گل يا ثمر دارد به حكم نص قرآن تا نگردد زن محجّب دان * محال است آن‌كه شهوت‌ران زانى دست بردارد عبث بر اين در و آن در مزن از بهر آسايش * كه بيدينى است آن چيزى كه ما را دربدر دارد مگر منشورهاى پوچ و ياساهاى بىمعنا * ببر هرگز شفاى اين مريض محتضر دارد بدان تا در جهان رايج بود كالاى شهوت‌ران * يكى خونخوار مىگردد ، يكى خون در جگر دارد هر آن كس مىزند بر ريشهء دين تيشه از غفلت * فناى خلق عالم را مسلّم در نظر دارد ندانم دشمن از گمراهى ملّت چه مىخواهد * همى دانم عداوت با همه نوع بشر دارد ز مرگ باشرافت جوى راه رستگارى را * و گرنه زندگى با ننگ ره سوى سقر دارد « 1 » كلام و سخن عين الحيات بدين مقام كه رسيد ، فرنگيس و پاريس و كيوان هر سه خواهر يك مرتبه پريشان و شروع به ناله و افغان نموده و فرياد واويلا وامصيبتا از جگر بركشيدند و همى لطمه به صورت‌هاى خود مىزدند و مىگفتند : ديدى به چه بدبختىها دچار و به چه بلايا و مصايب ابديّه گرفتار آمديم . فصل بهار جوانى ما به فحشا و منكرات و غرور و سفاهت گذشت و ربيع زندگانى در بىعفّتى و بىعصمتى خزان گرديد . اى كاش مادر ما را نزاييده بود تا اين طالع برگشته ، ما را به اين روز نمىنشاند . پس بىمهابا بر روى دست و پاى بىبى عين الحيات افتادند و همى شروع به بوسيدن و گريستن نمودند و عرضه داشتند : بىبى ! آيا براى ما توبه‌اى هست يا مأيوس و نااميد باشيم ؟ بىبى فرمود : نااميد نمىشوند از رحمت خدا مگر كافرين و مأيوس نشوند مگر ضالّين و مبدعين ؛ زيرا خدا مىفرمايد : « وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ؛ أُولئِكَ

--> ( 1 ) . كشف الغرور ، صص 140 - 141